The Show Must Go On

John Maynard Keynes powiedział kiedyś, że kapitalizm to niezwykła wiara w to, że najwięksi krętacze zrobią najbardziej pokrętne rzeczy i wyjdzie z tego powszechne dobro. Do obecnego kryzysu pasuje to jak ulał. Z tym jednak zastrzeżeniem, iż nie bardzo widać owo „dobro”. Póki, co wyłazi powszechne zło i to, o paranojo, wysoko premiowane nagrodami dla zdolnych menadżerów, którzy dopiero, co się popisali swoimi umiejętnościami, wpędzając nas wszystkich w niezłe tarapaty. Uzależnieni od biznesu politycy, dwoją się i troją, by ratować ogromne prywatne interesy. Ciekawe zjawisko. Okazało się, bowiem, iż im niżej się upadnie, tym bardziej można liczyć na pomoc hojnych przyjaciół, z obfitych fundowanych wcześniej przez siebie bankietów. Przyglądający się, wszelkiej maści socjaldemokraci, wykorzystują ten moment, by ogłosić koniec światowego liberalizmu. Trochę zapominając, że ów światowy kryzys wziął się początkowo, jak twierdzą znawcy tematu nie z wolnego rynku, a w wręcz przeciwnie, z mieszania się polityków do udzielanych kredytów hipotecznych w jakże pożądanym przez nas amerykańskim eldorado. Na kryzysie podobno zarabiają najzdolniejsi. Tracą ci, którzy mają najmniej udanych bankietów za sobą. No i oczywiście wszystkie szaraki, które smak serwowanych tam dań znają wyłącznie z filmów o Caringtonach. Swoją drogą większość bankietowych krezusów zapomina, iż tak naprawdę rozpacz nad ogromnymi stratami finansowymi odbywa się nie na ich, a na rachunek naiwniaków, którzy ulokowali w akcjach ich przedsiębiorstw swoje własne, uciułane z trudem pieniądze. Jedni więc upadają, inni się bogacą. Jeszcze inni robią na tym wielkim bałaganie kariery polityczne. A jeszcze inni na prędce wymyślają teorie opisujące dzisiejszą rzeczywistość. I na koniec, jak się wydaje najważniejsi są ci, którzy ten cały cyrk codziennie, ocierając pot czoła, pokazują na szklanych ekranach. Jedno jest pewne, używając języka rodem z samego centrum żywiołu: The Show Must Go On.

2009-03-14, Zbigniew Widera